W związku z wątpliwościami interpretacyjnymi na tle wymagań dotyczących oznakowania produktów, Komisja Europejska (KE) przedstawiła wskazówki oraz wykładnię art. 5 Dyrektywy 2001/95/WE o ogólnym bezpieczeństwie produktów[1].

Art. 5 dyrektywy 2001/95/WE (w ustawie z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów - Dz. U. Nr 229, poz. 2275 - jego odpowiednikiem jest art. 10) nie nakazuje wyboru konkretnej metody oznakowania produktu. W tym zakresie producent ma swobodę doboru  środków i metod oznakowania, które uzna za najbardziej współmierne do właściwości produktów, tak aby zapewnić konsumentom informację o zagrożeniach, jakie może spowodować produkt. Biorąc pod uwagę szeroki zakres produktów i sytuacji podlegających dyrektywie, nie jest możliwe przedstawienie wyczerpującej listy metod oznakowania, które byłyby zgodne z dyrektywą. Ogólny charakter przepisów o oznakowaniach jest uzasadniony, ponieważ ma na celu objęcie wszystkich typów produktów i możliwych sytuacji, tak aby uniknąć wewnętrznych problemów rynkowych. W związku z tym, Komisja Europejska przygotowała generalne zasady postępowania i wytyczne:

• co do zasady nazwa i adres producenta powinna być zamieszczona na produkcie; jeżeli produkt jest zbyt mały informacja powinna być zamieszczona na opakowaniu, instrukcji etc.,
• w sytuacji, kiedy produkt nie jest oznakowany, producent powinien w inny sposób umożliwić identyfikację produktu przez konsumentów, względnie przedstawić konkretne uzasadnienie dla braku oznakowania,
• w sytuacji, gdy brakuje oznakowania albo jest ono niewystarczające, zakazuje się wprowadzania produktu na rynek, chyba że producent w inny sposób umożliwi konsumentom identyfikację produktu.

Za podstawowe informacje, które należy umieścić na produkcie uznaje się:

• nazwę i adres producenta,
• oznaczenia identyfikujące produkt takie jak: partię produktu, opis produktu, markę, model/typ

W przypadku produktów masowych, takich jak: śrubki, nakrętki, gwoździe obowiązują generalne zasady zawarte w art. 5 dyrektywy 2001/95/WE, bez względu na przyjętą metodę sprzedaży.

[1] Interpretacja prawa wspólnotowego jest obowiązkiem i zarazem przywilejem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości; wyrażona powyżej opinia Komisji nie wyklucza przyjęcia odmiennego stanowiska w sprawie art. 5 dyrektywy 2001/95/WE przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości, jednakże KE nie jest nią związana.